کُلونی به کارگردانی و نویسندگی یون سانگ-هو اثرِ موثری نیست امّا از نظرِ آکادمیک یک دستآوردِ فُرمی محسوب میشود. سینمای کُره از شرکتهای ال-جی و سامسونگ قدرتمندتر است چرا که فرهنگِ مُدرنِ اروپایی را در قاموسِ آسیا ارائه میکند و بیوتکنولوژی اصلیترین هدفِ این سینما است. فرهنگِ آسیایی در سینمای کُره ب ...
همهچیز در معرض فروش با نوشته و کارگردانیِ حمیدرضا سنگیان خیلی کوچکتر از آن است که فُرم و مفهومی داشته باشد. این اثر که باید دربارهی آن گُفت: کارگردان یه چیزی از سینما دیده امّا یاد نگرفته چگونه سینما بسازد، از همان اپیزودِ آمپاس که موسیقی را از بند گسیخته در سکانسی بکار میگیرد مشخص میشود که چقد ...
روز افشاگری به کارگردانی استیون اسپیلبرگ سینمای بدردنخوری است که نه فاجعه را میشناسد و نه تواناییِ به تصویر کشیدنِ آن را دارد. اسپیلبرگ تمام شده و این واقعیتِ دردناک ربطی به یادگارهای او برای سینما: «دوئل»، «آروارهها»، «نجات سرباز رایان»، «ئی تی» و... ندارد. او با نگاهِ رسانهای به گذشته، ادبیاتا ...
زندهشور کاظم دانشی مجموعهای از رفتارهای سایکودرامِ معکوس در لحظهی مجازاتِ اعدام و محاورهی احساسات توسط دوربین است. فیلم در بحرانیترین شرایط در حالِ تلاش برای ایجادِ سمپاتی با کاراکترها و مخاطبها است و در نتیجه میخواهد آن را به تعلیقِ همسوگ اندیشِ عام در بیاورد. مسئلهی من با فیلم در فیلمنامه ...
کفایت مذاکرات به کارگردانیِ سهیل موفق سینمای مرعوب کنندهای است که از نظرِ من قطعاً فُرم ندارد و اندک تکنیکِ آکادمیک خود را فدای محتوا کرده. در این اثر، مدیا محصولِ حضورِ سلبریتیهای آن شده نه قصّهی الکنی که تعریف میکند. ترتیبِ داستانِ از یک گُفتمانِ تصادفی نشأت میگیرد که هیچ نمونهی مشابهی در ای ...
فرهنگ مفهومی گسترده از عُرفهایی است که خانواده در جامعه به نمایش میگذارد. این خوانشِ استراتژیکِ من نسبت به اوضاعِ کنونی در ظاهرِ جامعهی ایران شده. لازم میدانم در این یادداشتِ کوتاه به یک جمله از اُسکار وایلد، اُسطورهام در نوشتن، اشاره کنم: تنها آدمهای سطحی از روی ظواهر قضاوت نمیکنند. جمهوریِ ...
کوری ساخته سجاد پهلوانزاده اثری مستأصل در ایجاد گُفتمان و هویّتِ دراماتیک است. داستانْ ذاتاً بیدقت بیان میشود و اصولِ جنایی در ژانرِ انتخابی فدای سلبریتیهای مرعوب کننده و جاهطلبیِ مؤلف در جمیعِ جهات خواهد شد. پُر مسلم است که این بازیهای توقیف شدن و تأخیر در پخشِ سریال ابزاری بر مدارِ رسانه به ...
مرد جنگ ساختهی ویلیام کافمن فیلمِ بیهنرِ سیاستزدهای است که در چارچوبِ گرایش به سُلطهجویی در محتوا، نه داستان، خود را ارائه کرده. سینما را میشود به هر تعبیری هم که شده سیاسی نگاه کرد، حتّی اگر «استالکر» تارکوفسکی باشد، امّا سینمایی که شُعارِ سیاستزدهی خود را پُشتِ دوربین پنهان میکند را نمیت ...
سایه فیل فیلمِ کوتاهی از آرمان خوانساریان هنوز به عُمقِ فاجعه نزدیک نشده در حالِ پیشگویی از آن است. فیلمی که اطلاعاتِ مجهولی از کاراکترهایاش به ما میدهد که به غیر از لیلا، سونیا سنجری، در سکانسِ آخر، هیچکدام را به واکنش در برابرِ تنهاییِ بشرِ امروز نمیرساند. با دو اُبژهی معکوس از رفتارِ نامعقول ...
کار کثیف خسرو معصومی، سینمای محتوازدهای است که در همان ابتدا تمام میشود. طی یک سلسله یادداشت نیت دارم سینمای فارغ از فُرمِ ایران را که صرفاً صدای اُپوزیسیون شده بررسی کنم و هیچ فیلمی به اندازهی اثرِ معصومی، خودشیفته و غیرِ سینمایی پیدا نکردم تا با آن شروع کنم. در مقدمهی کتابِ «داستان» رابرت مکک ...