آغامحمدخان به کارگردانی و نویسندگی امین پناهی، که تا 28 آذر در تالار هنر اصفهان به روی صحنه میرود، یک اتفاقِ دراماتیک بر صحنهی تئاتر اصفهان است که باید بیشتر دیده و فهمیده شود. این اتفاقِ دوستداشتنی متنی سرشار از پتانسیلهای هنری دارد که تألیفِ آن بر صحنه نویدِ تاریخسازیِ بنیادینِ نمایش در ایران ...
ترون: آرس به کارگردانی یواخیم رانینگ نفسهای به شماره اُفتادهی دیزنی را بازتاب میدهد. این فیلم با تلفیقِ تخیلِ «جنگ ستارگان»، جرج لوکاس، و علمِ موجود در «اُدیسه فضایی» کوبریک، نمایشی ضعیف از پرداخت انسان در فضا و چگونگیِ درگیریِ او با زمان، که تا به امروز به باورِ من نمونهی اعلای آن را در «در میا ...
بازتاب به کارگردانی لیلا پرویزی یک اِنحرافِ فرهنگی در هنرِ نمایشِ ایران است. من بارها این فکت را یادآور شدهام که با شخصِ خاصّی زاویهدار نیستم بلکه اثر برای من مهم است نه مؤثر. اثری که نسخهی غربی برای فرهنگِ ایرانی بپیچد و احتمالاً همهی هنرِ کارگردان در بازنویسی متن این بوده که جای اسمِ مشروباتِ ...
روز از نو به کارگردانی سعید امیرسلیمانی که تا 28 آذر در تالارهنر اصفهان به روی صحنه میرود، ترجمهای از نقدِ جامعهی معاصر به زبانِ سیاهِ کمدی است که داریو فو آن را شُعارزده کرده. این شعارزدگی اصلاً بد نیست. زنستیزی در جوامعِ غربی در پوشِش آزادیِ انتخاب و تفکر بروز یافته و این مردسالاری که نهیِ اسا ...
خدای کشتار به کارگردانیِ محمد نادری درهکتی که یکی از شناختهشدهترین نمایشنامههای یاسمینا رضا است، یک درامِ آموزشی در پوستهی کُمدی و سیاهی، نه کمدیِ سیاه، در خود دارد. این درامِ آموزشی از این جهت دارای ارزش است که تمدنِ انسانی بر اساس گفتوگو را یادآور میشود. بازیِ خوبِ پناه آزادی در نقشِ یک ماد ...
حکایت پنجه به خون آلودن مضحکالدوله با نوشته و کارگردانی علی حسنزاده که تا 13 آذر در تماشاخانه جم شاهین شهر به روی صحنه میرود، همزمانیِ نوستالژیهای درامِ مُدرن و کلاسیکِ ایرانی است. این همپیالهشدن را پیش از این در «مضحکه تلخک» مریم علیاکبری یا «اُستاد نوروز پینه دوز» عباس فخری، دیده بودم امّا ...
بوگونیا ساختهی یورگوس لانتیموس که بازسازیِ یک فیلم کُرهای به نامِ «سیاره سبز را نجات دهید!» است، گرایشی از منطقْ بر فلسفههای سینما دارد که خوانشِ آن را دشوار خواهد. این دشواری که اوجاش در «انواع مهربانی» پدیدار میشود و گویی مؤلف پس از «کشتن گوزن مقدس» عادتاش شده او را فیلسوفِ سینما بدانند، پُس ...
یک تصادف ساده ساختهی جعفر پناهی تصویرِ مُکدری از سینمای نخلِ طلا بگیرِ ایران در جشنوارههای خارجی ارائه داده. اولین سؤالم این است که اصلاً چرا یک همچین فیلمی که در حدِّ دانشجویی هم نیست، باید جایزهای بگیرد؟، چونکه سازندهاش مُنتقدِ ایران است؟ فیلمسازِ عینک به چشمزدهی ما که با اسکورسیزی هم نشس ...
آخرین سامورایی ایستاده محصولِ اقتصادی نتفلیکس که گویشی از فرهنگِ ژاپُنی را داستان میگوید، قابل تأمل و دیدنی است. این اولین بار است که در مورد یک سریالِ خارجی مینویسم و دلیلاش هم ارادت و علاقهای است که به سینمای ژاپن: کوروساوا، اوزو و کوبایاشی دارم. به باور من کوبایاشی در «سهگانهی وضعیت بشری» ...
یک نبرد پس از دیگری یا نبرد پُشتِ نبرد را ای کاش پُل توماس اَندرسون نساخته بود. فیلمی از زبانِ خلاقانهی کلاسیکمآبه اندرسونْ با محوریتِ داستانای که لایههای مُدرنیسم و فاشیسمِ متعددی دارد. خوانشِ فیلمنامه، که اندرسون خود نویسندهی آن بوده، و بعد تبدیل آن به زبانِ خیالانگیزِ درامْ تأویلِ سینمایی ...