گزارش تغییر به روایت یک جوجه اردک زشت که تا 20 شهریور در پردیس هنر اصفهان به روی صحنه میرود، یک نمایشِ تکاملی از گُفتمانِ اِروتیک با لحنی بزرگسالانه است که بعضاً شوخیهای دراماتیک آن در ژانر کودک تفسیر میشود. احسان جانمی به عنوان نویسنده و کارگردانِ این نمایش نباید به این موضوع که مثلاً این اثر 11 ...
مأموریت غیرممکن: تسویه حساب نهایی، روزشمار نهایی به کارگردانی کریستوفر مک کوری اثری لایقِ دنیای مجازی به رهبریِ هوش مصنوعی است. سینما در جمیعِ جهات توهمی سردرگرم کننده دارد؛ این توهم شکلی از رویاپردازی هنرمندانْ و عواملِ در آن خواهد بود. از تاریخی به بعد، عموماً بعد از «ماتریکس» برادران واچوفسکی، سی ...
1تنهاییهای مُردن در آغوشِ اشکهای تو با تصورِ اینکه ساعتها به تلویزیون خیره مانده بودم یک شعرِ نیمهتمام، خواهد شد. نه فروغِ فرخزاد میتواند بالشتهای خونیاش را بر دیدهی تارآلودِ خیسِ من فشار دهد و نه فرشتهای که از جنسِ مَردان سرزمینم بود. میخواستم برایات نامهای بنویسم که خودکارم تمام شد؛ ...
آرامسایشگاه به کارگردانیِ سمانه سجادی اثری شریف، کوچک و دوستداشتنی است که در جمیعِ جهات یک نئولوژیِ فلسفی با نگاهی ناتورالیسم است. اگر تفکرِ نقادانه را کنار بگذاریم و به جزئیاتِ ارزشمندِ کار بپردازیم باید اعتراف کرد که: به تولدِ برگمن در عرصه و عیانِ نمایشِ استان نزدیک شدیم. این اصلاً غُلُوّ نیست ک ...
تهران، محصولِ 2025 سینمای هند به کارگردانیِ آرون گوپالان، جَوّزده و تلاشی نافرجام است که در حمایت از اسرائیل تلاش دارد تا ایران را تروریست نشان دهد و در این مسیر از هنرِ مهمترین رسانهی دیداری عقب مانده. سینمای هند معروف شده به بد دروغگفتن. سینمایی که از پروتاگونیستهای خود اُسطورههایی افسانهصفت ...
موروماچی بورای ساختهی یو آیری نه سینمای ژاپن بلکه هالیوود در عرصهی عیان شدهی آسیا است. فیلمْ با موسیقیِ متنِ وسترنی خود آب و تابی قَلیل و مفتضحانه بر کلیشههایی شرقی اِعمال کرده که تالیفاسدهایی ناخودآگاه به دنبال داشته باشد. این کلیشهها پیشتر ساخته کوروساوا: «هفت سامورایی»، اوزو: «داستان توکیو» ...
تولد دوبارهی دنیای ژوراسیک به کارگردانیِ گرت ادواردز اثری لاینحل از مجموعه آثارِ سینمایی «پارک ژوراسیک» است که در جمیعِ جهات کلیشهصفت و الگوریتم ناپذیر خواهد بود. حضورِ جوهانسون در این فیلم یک دغدغهی گیشهای را بیاد میآورد: هنرِ سرگرمی یکی از صنایعِ مُحرِّکِ هالیوود است. مارکی دوساد به عنوانِ یک ...
شغال بهرنگ توفیقی نهایتِ ذاتِ فرهنگ گُسیختگی در جامعهی نمایشِ خانگی است که ترویجِ افسردگی، بیبندوباری، سیاستزدگی و واپسگرایی در آن زبانزد شده. گویی نافِ نمایشخانگی را یک اُپوزیسیون بُریده. داستانهایی پُر شده با مشروباتِ الکلی، موادِ مخدر، ثروتِ ناشناخته، پوکر، تجاوز به عُنف روابطی که به ازدواج ...
آخرین صحنه از یاور به کارگردانیِ امیرحسین بکرانی تکاپویی برای روانِ از دست رفتهی بعد از وابستگی است که در حالاتی از شیزوفرنیِ ناشناختهی روانی و خاطراتِ غیرِ ارادیِ بعد از آن نوستالژی میسازد. سیستمِ تعریف داستان در این نمایش را دوست داشتم. بازیِ بدنْ همراه با مکانیزمِ میمیک صورت و احساساتِ احتکار ...
کوکتل مولوتوف به کارگردانیِ حسین دوماری ناشیانهترین و بدترین ساختهی سینمای ایران از فرهنگِ قبل از انقلاب و وضعِ زیسته در آن است. شخصیتِ پژمان جمشیدی، محجوب، در فیلم نمادِ مبارزهی ضدِّ انقلابی از جنسِ اُپوزیسیون تأویل میشود. ما انقلاب کردیم و تسبیح به دست حرف زدیم تا وکیلی دکتری چیزی صدایمان کنند ...