گوزنهای اتوبان به کارگردانیِ ابوالفضل صفاری فیلمی جاهطلبانه و دارای تاریخ مصرف است که در سینمای ایران جایی برای دیده شدن نخواهد یافت. فیلمْ در مواجههی ابتدایی تماشاگرِ فیلمبین را به یادِ فیلمِ مهمِ کیمیایی «گوزنها» میاندازد امّا باید اِعتراف کرد که «گوزنهای اتوبان» مهندسیِ معکوسی جاهلانه از ف ...
آنجا همان ساعت به کارگردانی سیروس الوند یک فیلمِ بدِ ایرانی است که مفاهیمِ کلیشهای و غیرِ قابلِ چشمپوشی دارد. فیلمسازی که ادعایاش کمرِ فیل را خَم میکند و مشخص است این فیلم را برای ماهور الوند ساخته، نباید اَلکی گُنده شود. آقای الوند این ویدئوکلیپی که ساختی چه ربطی به ایران و ایرانی دارد؟. زنِ م ...
مرد عینکی ساختهی کریم امینی از بیمزّهترین آثارِ سینمای ایران است. سینمایی که ژانرِ کمدی در آن باید متعالی کنندهی احساسات و نقدِ اجتماعی باشد اکنون به کارخانهی پولسازی برای عامریان فیلم و دار و دستهاش تبدیل شده. از آن بدتر من نمیدانم گَنگِ این دار و دسته چقدر بالا است که در تبلیغاتِ قبل از فیل ...
تَرَک عمیق به نویسندگی و کارگردانیِ آرمان زرینکوب از میل به شناخت انسان در تنهاییِ درونی و بیرونیاش یک همولوژیِ چندبُعدی ساخته که میتوان فیلم را همانگونه که نامِ قبلیاش «والس سهنفره» بوده تعبیرِ وارونهای از جنسِ سریالهای جیرانی کرد. اولین مواجههام با «تَرَک عمیق»، یادآوریِ «پدر» ساختهی زلر ...
محکومِ سیامک مردانه نه. یک سریالِ آبگوشتی که به زورِ حساسیت در کشفِ قاتل و زورآزماییِ وکیل و قاضی بهخوردِ بیننده داده میشود. من اخیراً مصاحبهای دیدم از علی اوجی که در آن میگُفت فیلمهایی را که قبلاً مردم آتش میزدند و از پرده میکشیدند پایین، حالا بهوفور در دسترس است و از صدا و سیما هم پخش میش ...
ستارههای روی زمین به کارگردانی آر.اس پراسانا آکسانی است بر نسخهی ابتدایی خود که توسط عامر خان کارگردانی شد. فیلم تابوتی از ماجراهای غیرِارادی را در خود دارد که فرصتِ تفکر به پرسوناژِ خود نمیدهد و او به یک باره وسط ماجرایی دوستداشتنی میاُفتد. سینمای هند بخشِ دوستداشتنیاش را مدیونِ عامر خان و ر ...
ناتور دشت به کارگردانی سید محمدرضا خردمندان قهوهی تلخی است که از روی آشِ نَپُختهی سینمای ایران که با هیچ شکری پایین نمیرود. این فیلم نمادِ گُسَستِ جامعه با هنرمند شده که با بهانه تراشیدنها در ابتدای خود مانندِ آن که: بر اساس یک داستان واقعی است، میخواهد گُفتمانی غیرِواقعی را لاپوشانی کند. اعترا ...
بازگشت شرلوک هولمز: نشانهی انتقام با نوشته و کارگردانیِ بهزاد سیفی فرصتی مطالعاتی برای گُفتمان پیشرو و جاودانه در تئاترِ اصفهان حولِ محورِ یک کارآگاه است. مِتُدِ کشفِ جنایت تا اندازهی زیادی من را به یادِ «قتل در قطارِ سریعالسیرِ شرق» 1974 سیدنی لومت، انداخت. البته از خصوصیاتِ خوبِ چند بُعدی بودن ...
آریاشهر دونفر ساختهی حمید بهرامیان که در کارنامهی خود «ملاقات با جادوگر» را نیز دارد، یک هژمونیِ جنسی با تمرکزِ بر لفاظیهای اِروتیک است. بهرامیان در گفتوگویی عنوان داشته که کیفیتِ سینما پایین آمده، من اتفاقاً میخواستم به این مُهم اشاره داشته باشم که این کیفیت را کمّیتِ چُنین آثارِ سطحی و مُناظر ...
سوپرمنِ جیمز گان یک ایدئولوژیِ پُر سیاستِ هالیوودی از مجموعه فیلمهاییهایی است که به مفهومِ هنر در قالبِ درام تجاوز کردهاند تا شمایلی از سُلطهجویی در آن پدیدار شود. من نمیتوانم سینما را حاصلِ اندیشههای مزاحمِ سیاسی بدانم امّا متأسفانه اَبَرقهرمانهای هالیوودی گُفتمانِ انگارهها، جامعیَّت بخشیدن ...