Now You See Me: Now You Don’t به کارگردانیِ روبن فلیشر، جادویی است که درام را به مبارزه با شُعبده‌بازی دعوت می‌کند. قبل از اینکه وارد تحلیلِ کوتاهِ چُنین فیلم‌هایی شوم باید این توضیح را اضافه کنم که: نظر ِ یک روحانی و آدمی که در علوم دینی مطالعه داشته با آنها که خود را مُنتقدِ سینما می‌دانند، به اند ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

هزار و یک شب به کارگردانیِ مصطفی کیایی بُعدِ نمایشی‌ای به افسانه‌های اقتباس شده اضافه نکرده. این اضافه نکردن به معنای ناتوانیِ مؤلف در بازخوانیِ یک اثرِ ادبی و تبدیل آن به اَلگوریتمِ نمایشی نیست، تصویری از درجازدن‌های باطلِ موضوعی بر محورِ خرافات است که اوج آن در «ازازیل» فتحی، یافت می‌شود. این تصوی ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

قاتل که بود؟ با نوشته و کارگردانی حمیدرضا کبیری خیالِ خامی است که مؤلف از کشف و شهودِ در شخصیت‌ها به ابعادِ زمانیِ درام افزوده. وقتی از درامْ حرف می‌زنیم، دقیقاً از چه داریم صحبت می‌کنیم؟ درام به باورِ من: مجموعه‌ای از روابط در گُستره‌ی زمان است که صعود و نزولِ شخصیت‌هایش نسبتِ مستقیم با بُعدِ مکانی ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

آغامحمدخان به کارگردانی و نویسندگی امین پناهی، که تا 28 آذر در تالار هنر اصفهان به روی صحنه می‌رود، یک اتفاقِ دراماتیک بر صحنه‌ی تئاتر اصفهان است که باید بیشتر دیده و فهمیده شود. این اتفاقِ دوست‌داشتنی متنی سرشار از پتانسیل‌های هنری دارد که تألیفِ آن بر صحنه نویدِ تاریخ‌سازیِ بنیادینِ نمایش در ایران ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

ترون: آرس به کارگردانی یواخیم رانینگ نفس‌های به شماره اُفتاده‌ی دیزنی را بازتاب می‌دهد. این فیلم با تلفیقِ تخیلِ «جنگ ستارگان»، جرج لوکاس، و علمِ موجود در «اُدیسه فضایی» کوبریک، نمایشی ضعیف از پرداخت انسان در فضا و چگونگیِ درگیریِ او با زمان، که تا به امروز به باورِ من نمونه‌ی اعلای آن را در «در میا ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

بازتاب به کارگردانی لیلا پرویزی یک اِنحرافِ فرهنگی در هنرِ نمایشِ ایران است. من بارها این فکت را یادآور شده‌ام که با شخصِ خاصّی زاویه‌دار نیستم بلکه اثر برای من مهم است نه مؤثر. اثری که نسخه‌ی غربی برای فرهنگِ ایرانی بپیچد و احتمالاً همه‌ی هنرِ کارگردان در بازنویسی متن این بوده که جای اسمِ مشروباتِ ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

روز از نو به کارگردانی سعید امیرسلیمانی که تا 28 آذر در تالارهنر اصفهان به روی صحنه می‌رود، ترجمه‌ای از نقدِ جامعه‌ی معاصر به زبانِ سیاهِ کمدی است که داریو فو آن را شُعارزده کرده. این شعارزدگی اصلاً بد نیست. زن‌ستیزی در جوامعِ غربی در پوشِش آزادیِ انتخاب و تفکر بروز یافته و این مردسالاری که نهیِ اسا ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

خدای کشتار به کارگردانیِ محمد نادری دره‌کتی که یکی از شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌های یاسمینا رضا است، یک درامِ آموزشی در پوسته‌ی کُمدی و سیاهی، نه کمدیِ سیاه، در خود دارد. این درامِ آموزشی از این جهت دارای ارزش است که تمدنِ انسانی بر اساس گفت‌وگو را یادآور می‌شود. بازیِ خوبِ پناه آزادی در نقشِ یک ماد ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

حکایت پنجه به خون آلودن مضحک‌الدوله با نوشته و کارگردانی علی حسن‌زاده که تا 13 آذر در تماشاخانه‌ جم شاهین شهر به روی صحنه می‌رود، همزمانیِ نوستالژی‌های درامِ مُدرن و کلاسیکِ ایرانی است. این هم‌پیاله‌شدن را پیش از این در «مضحکه تلخک» مریم علی‌اکبری یا «اُستاد نوروز پینه دوز» عباس فخری، دیده بودم امّا ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید

بوگونیا ساخته‌ی یورگوس لانتیموس که بازسازیِ یک فیلم کُره‌ای به نامِ «سیاره سبز را نجات دهید!» است، گرایشی از منطقْ بر فلسفه‌های سینما دارد که خوانشِ آن را دشوار خواهد. این دشواری که اوج‌اش در «انواع مهربانی» پدیدار می‌شود و گویی مؤلف پس از «کشتن گوزن مقدس» عادت‌اش شده او را فیلسوفِ سینما بدانند، پُس ...

تعداد لایک‌ها
لطفا وارد شوید
دنبال کردن
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید
لطفا وارد شوید