از یاد رفته ساختهی برزو نیکنژاد حاصلِ فراموشیِ دستهای از جامعه است که نیازی به پراکندگی فرهنگی ندارد و اساساً قاطبهی قدرتمندی هستند. این محصول بتدریج در حالِ ترویجِ فروپاشیِ نِسبی خواهد شد و اکثراً بانیِ تهاجم در نسلها میشود. برزو نیکنژاد کارنامهی پذیرفته شدهای در تلویزیون دارد. این کارگرد ...
لیلو و استیچ به کارگردانیِ دین فلیشر کمپ مجرمانه از کلیشههایی استفاده میکند که متعلقِ به سینما نیست و از ریشه در بازیهای رایانهای و کمیک تعریف میشود. وجودِ این نکته که کمیک تا چه اندازه میتواند سایقهای سینمایی داشته باشد را طی یک یادداشت دیگر توضیح خواهم داد؛ در این یادداشت مشخصاً با مجموعها ...
زن و بچه ساختهی سعید روستایی حاصلِ یک لج و لجبازیِ کودکانه با شرایط است و قطعاً مدیومِ سینما جای این بچهبازیها نیست. سینما باید شخصیت بسازد و شخصیت داشته باشد. من نمیتوانم در پیمان معادی لایههایی از یک پرسوناژِ آبزیرکاه را ببینم که از آمبولانسِ خصوصیاش به عنوان گرمخانه و اجاره دادن آن به دیگ ...
طرح فنیقی ساختهی وس اندرسون عُریانگریِ طرحی دمِ دستی برای بروزِ هنر در مجلهای فمینیسمی است. این طرح در ابعادِ مکانیکی ساختاری همراه با امضای کارگردان در پاورقیِ خود دارد و در ادامهْ داستان مُنحنیِ جذابی بر روندِ دیکته شدهی مولف ایجاد کرده. روندی که حتماً این فیلم را از دیگر آثارِ اندرسون جدا می ...
محمدرضا بزرگزاد ارباب نامی در تئاتر اصفهان است که واقعاً نیاز به تعریف من یا هر فردِ دیگری ندارد و این منِ نوعی هستم که دوست دارد در کنار نامِ این آدم خوانده شود. جدای از مباحثِ فنیِ تئاتری و هنری، اخلاق و شعورِ انسانیِ او به کرامتِ هنرمند بودناش افزوده، چرا که فکر میکنم طبق گفتهی بزرگزاد شناخت ...
کارناوال به کاگردانیِ رامبد جوان شکلی از همزیستیِ رسانهای در زبانِ یک شوِ تلویزیونی در قالبِ شبکه نمایشِ خانگی با رسانههای معاند است. این شمایل تلفیقی از نقدِ بر وضعیت با ساختِ وضعیتهایی مشابه و نقضِ عُرفِ جامعه به بهانهی تایید و آکسانگذاری بر اُنتولوژیِ غرب، را در خود دارد. اجرای علی اوجی و آن ...
بچهکاراتهکار: افسانهها به کارگردانیِ جاناتان انتویستل تکرارِ کلیشههای اکشنی از جنس هنرهای رزمی در پوستِ داستان بر مجاریِ فیلمنامه است. این استوار کردنِ داستان بر یک کلیشهی بارها تکرار شده را خیلی هم بد نمیدانم چرا که موقعیتی شبیه به «رئیس بزرگ» لو وی با بازیِ بروس لی، ساخته که خوانشِ مُدرنی ه ...
عباس فخری را با نمایش «استاد نوروز پینهدوز» میشناسم. متأسفانه هنرمندی را دیر شناختم که احساس میکنم ریشهی هنرش در خانوادهی ایرانی است و این را در گفتوگویی 40 دقیقهای که با او داشتم باور کردم. وی از آن دست تئاتریهای حومهی اصفهان است که حقاش بیشتر از اینها دیده شدن است؛ چرا که ایمان دارم تن ...
بالرین ساختهی لن وایزمن تحرکی است بر صنعتِ سرگرمکنندهای که از هنر سینما فقط ژانر ساختن را یادگرفته. البته که ساختِ ژانر یک هنرِ سینمایی است و در آن هیچ بحثی وجود ندارد امّا من به عنوانِ یک بیننده و منتقدِ سینما با ژانری که حاصلِ تلاشی صنعتی باشد مخالفم. خُب در اولین مواجههام با این اثر مقایسهای ...
خاطرات بندباز به کارگردانی حامد رجبی یک ماجراجویی بعد از ماجرای ذهنزدگی در سینمای ایران است. تعریفِ من از ذهنزدگی در: چه کسی اوّل گُفته؟ خلاصه میشود. «پیر پسر» اُکتای براهنی جامعتر به موضوعی اینچُنین پرداخته و بازی بوسیدنیِ حسن پورشیرازی حقیقتاً ثابت کرده، دود از کُنده بلند میشود. امّا مسئلهی ...